Arthur Koopmans

Welkom bij deze eerste blog post, waarin ik wat vertel over mijn proces als realistisch schilder in aquarel. Een van de diverse redenen waarom ik schilder, is om iets blijvends en tastbaars na te laten, in het bijzonder aquarellen van plaatsen in Nederland. Mooie momenten in de stad of sfeervolle indrukken van het platteland leg ik graag vast om deze ervaringen te delen. Maar er is meer dan dat.

Hoe veranderlijk de omgeving om ons heen is, wordt pas echt duidelijk wanneer je het vastlegt in schilderijen. Niet lang nadat ik het interieur van de Winkel van Sinkel ooit op een iPad tekende, werdt het oude meubulair weggedaan en vervangen met modern meubulair. En de ruïne van de Bredius hoeve in Woerden, daarvan wist ik al dit die op een goede dag glorioeus zou herrijzen uit de as.

Een prachtige knotwilg langs het jaagpad werdt enkele dagen na het schilderen compleet kortgesnoeid, zodat het slechts een stam met zielige stompjes werd. Gelukkig heb ik op tijd vast kunnen leggen hoe het avondlicht door de wilgenbladeren scheen. In de winter is het altijd weer spannend hoeveel bos er gaat sneuvelen. Snel vastleggen dus, nu het nog kan.

Niet lang na het schilderen van oude schepen bij de Parkhaven in Rotterdam kwam het bericht in het nieuws dat deze schepen weggesleept zouden worden. De Maaskade wordt er zo weer iets leger op. Tot onvrede ook van de Ballentent, die zo hun mooie uitzicht op de schepen verliest. Gelukkig sieren ze nog de skyline van Rotterdam in mijn aquarel.

Ongetwijfeld zal er nog veel meer veranderen of verdwijnen van wat ik schilder, hetzij tijdelijk, hetzij permanent. Zo wordt een extra functie van het maken van mooie schilderijen duidelijk: het vastleggen van de tijd waarin we ons nu bevinden, zodat men later terug kan zien hoe anders alles was. Zo ben je eigenlijk kunstenaar en archivist tegelijk.

Ook zonder te schilderen kan je een hoop zien veranderen aan het landschap, zeker als je de tijd neemt om het in detail te bekijken op een terugkerende basis. Plattelandswegen krijgen er stadsbewoners bij in minimalistische moderne villa's met graveltuinen, oude schuren worden gesloopt, en nieuwe voertuigen rollen door de straten van de stad.

Daar komt nog bij dat er door verduurzaming een hoop erfgoed dreigt te verdwijnen. Ik zou graag zien dat mooie oude gebouwen die met vakmanschap en gevoel voor esthetiek zijn gebouwd, aangepast kunnen worden aan de huidige wensen. Maar slopen en vervangen voor nieuwbouw is blijkbaar de makkelijkste optie. Het zijn nou juist die sfeervolle oude panden die me het meest inspireren om te schilderen.

Maar wat je schildert, dat blijft. Zeker zolang mensen de kunst die ik en anderen maken waarderen en blijven bewaren.

~ Arthur Koopmans